Эр абынмай, эл танымаз.
Таш ата билмеген, башына урур.
Къызны минг тилер, бир алыр.
Тёзген – тёш ашар!
Сыфатында болмагъаны, суратында болмаз.
Билим – акъылны чырагъы.
Татлы сёз – балдан татлы.
Битмегеннге сакъал – танг.
Юй ишлеген балта эшикде къалыр.
Тойну къарнашы – харс, джырны къарнашы – эжиу.
Хар зат кесини орнуна иги.
Мен да «сен», дейме, сен да «кесим», дейсе.
Акъыл аздырмаз, билим тоздурмаз.
Аз сёлеш, кёб ишле.
Билген билмегенни юретген адетди.
Шекер бла туз – бир болмаз, ушамагъан – юй болмаз.
Мал ёлсе, сюек къалыр, адам ёлсе, иши къалыр.
Билимсиз иш бармаз.
Сакъалы текени да бар, мыйыгъы киштикни да бар.
Эки ойлашыб, бир сёлешген.
Ашыкъгъанны этеги бутуна чырмалыр.
Накъырданы арты керти болур.
Ачны эсинде – аш.
Адам бла мюлк юлешмеген эсенг, ол адамны билиб бошагъанма, деб кесинги алдама.
Чакъырылмай келген къонакъ сыйланмай кетер.
Ач да бол, токъ да бол – намысынга бек бол.
Сескекли кесин билдирир.
Шайтан алдады, тюзлюк къаргъады.
Джерни букъусу кёкге къонмаз.
Ач отунчуну ачыуу – бурнунда.
Айырылгъанланы айю ашар, бёлюннгенлени бёрю ашар.
Адебни адебсизден юрен.
Сабий кёргенин унутмаз.
Ишлегенден, къарагъан уста.
Байма, деб да, къууанма, джарлыма, деб да, джылама.
Хата – гитчеден.
Адам къаллай бир ишленмесе, аллай бир кесин уллу кёреди.
Ёлюр джаннга, ёкюл джокъ.
Къызын тута билмеген, тул этер, джашын тута билмеген, къул этер.
Билеги кючлю, бирни джыгъар, билими кючлю, мингни джыгъар.
Тамбла алтындан бюгюн багъыр ашхы.
Суугъа – таянма, джаугъа – ийнанма.
Эр сокъур болсун, къатын тилсиз болсун.
Эте билген, этген этеди, эте билмеген, юретген этеди!
Арбаз къынгырды да, ийнек сауалмайма.
Азыгъы аз, алгъа къабар, аты аман, алгъа чабар.
Къан бла кирген, джан бла чыгъар.
Чабар ат – джетген къыз.
Джыгъылгъанны сырты джерден тоймаз.
Ашхы тенг джолгъа салыр, аман тенг джолдан тайдырыр.
