Джаным-тиним – окъуу, билим.
Адамгъа аман кюн соруб келмейди.
Элде адам къалмаса, ит тахтагъа минер.
Гырджын – тепсини тамадасы.
Телиге акъыл салгъандан эсе, ёлгеннге джан салырса.
Байма, деб да, къууанма, джарлыма, деб да, джылама.
Джерни букъусу кёкге къонмаз.
Тыш элде солтан болгъандан эсе, кесинги элде олтан болгъан игиди!
Бир онгсуз адам адет чыгъарды, деб эштирик тюлсе.
Аман адамны тепсинге олтуртсанг, къызынгы тилер.
Ариуну – ауруу кёб.
Аууз сакълагъан – джан сакълар.
Чакъырылмай келген къонакъ сыйланмай кетер.
Сууда джау джокъ, кёб сёзде магъана джокъ.
Къуру гыбыт бек дыгъырдар.
Ачлыкъда тары гырджын халыуадан татлы.
Ётюрюкню башын керти кесер.
Кёкдеги болмаса, джердегин кёрмейди.
Къонакъ аз олтурур, кёб сынар.
Таукел тауну аудурур.
Адамны бетине къарама, адетине къара.
Тил – миллетни джаны.
Халкъны джырын джырласанг, халкъ санга эжиу этер.
Атынг аманнга чыкъгъандан эсе, джанынг тамагъынгдан чыкъсын.
Иесиз малны бёрю ашар.
Билими азны – ауузунда кирит.
Тил джюрекге джол ишлейди.
Элни кючю – эмеген.
Сескекли кесин билдирир.
Хатерли къул болур.
Джаш болсун, къыз болсун, акъылы, саны тюз болсун.
Аллахдан тилесенг, кёб тиле.
Билген билмегенни юретген адетди.
Ишге юренсин къоллары, халкъ бла болсун джоллары.
Элиб деген, элге болушур.
Ашхы адам – халкъ байлыгъы, ашхы джер – джашау байлыгъы.
Башы джабылгъан челекге, кир тюшмез.
Орну джокъну – сыйы джокъ.
Сабийликде юретмесенг, уллу болса – тюзелмез.
Азыкълы ат арымаз, къатыны аман джарымаз.
Арбаз сайлама да, хоншу сайла.
Уруну арты – къуру.
Аджашханны ызындагъы кёреди, джангылгъанны джанындагъы биледи.
Билеги кючлю, бирни джыгъар, билими кючлю, мингни джыгъар.
Уясында не кёрсе, учханында аны этер.
Джырчы джырчыгъа – къарнаш.
Айтылгъан сёз ызына къайтмаз.
Ашхы атаны – джашы ашхы, ашхы ананы – къызы ашхы.
Акъыл сабырлыкъ берир.
Адам къыйынлыгъын кёлтюрюр, зауукълугъун кёлтюрмез.
