Эм ашхы къайын ана мамукъ бла башынгы тешер.
Къошда джокъгъа – юлюш джокъ.
Танг атмайма десе да, кюн къоярыкъ тюйюлдю.
Ариу сёз джыланны орнундан чыгъарыр.
Ашха уста, юйюнде болсун
Ханнга да келеди хариблик.
Джаханимни кёрмей, джандетге кёл салмазса.
Кюл тюбюндеги от кёрюнмейди.
Ёгюзню мюйюзлери ауурлукъ этмейдиле.
Чарсда алчыны эл кёреди.
Арбаз сайлама да, хоншу сайла.
Ёлген аслан – сау чычхан.
Хар адамгъа кеси миннген тау кибик.
Билими азны – ауузунда кирит.
Кютгени беш эчки, сызгъыргъаны уа, джерни джарады.
Уллу атлама – абынырса, уллу къабма – къарылырса.
Туз, гырджын аша, тюзлюк бла джаша.
Ишин билген, аны сыйын чыгъарады.
Ата – баланы уясы.
Эшекге миннген – биринчи айыб, андан джыгъылгъан – экинчи айыб.
Къаллай салам берсенг, аллай джууаб алырса.
Кеси юйюмде мен да ханма.
Къарнынг тойгъунчу аша да, белинг талгъынчы ишле.
Айтхан – тынч, этген – къыйын.
Мал тутхан – май джалар.
Ашхы болсанг, атынг чыгъар, аман болсанг, джанынг чыгъар.
Къыз келсе, джумуш эте келеди, къатын келсе, ушакъ эте келеди.
Кёб ант этген, кёб ётюрюк айтыр.
Рысхысына кёре, джаш ёсер, къышлыгъына кёре, мал ёсер.
Къонакъ аз олтурур, кёб сынар.
Аурууну келиую тынч, кетиую – къыйын.
Эркиши – от, тиширыу – суу.
Къозулугъунда тоймагъан, къойлугъунда тоймаз.
Аякъларынгы джууургъанынга кёре узат.
Тюзлюк тас болмайды.
Иесиз малны бёрю ашар.
Айран тёгюлсе, джугъусу къалыр.
Тенги кёбню джау алмаз, акъылы кёбню дау алмаз.
Эки къатын алгъанны къулагъы тынгнгаймаз.
Хар ишни да аллы къыйынды.
Джарлыны эшигин махтагъан джабар.
Билимден уллу байлыкъ джокъду.
Иги джашны ышаны – аз сёлешиб, кёб тынгылар.
Кесинге джетмегенни, кёб сёлешме.
Джетген къыз джерли эшекни танымаз.
Берекет берсин деген джерде, берекет болур.
Ата Джуртуму башы болмасам да, босагъасында ташы болайым.
Адам сёзюнден белгили.
Джыйырма къойну юч джыйырма эбзе кюте эди.
Азыгъы аз, алгъа къабар, аты аман, алгъа чабар.
