Ариу сёз – джаннга азыкъ, аман сёз – башха къазыкъ.
Тилде сюек болмаса да, сюек сындырыр.
Джылкъыдан – ат чыгъар, тукъумдан – джаш чыгъар.
Хазыр ашха – терен къашыкъ.
Къарнынг тойгъунчу аша да, белинг талгъынчы ишле.
Кечеси – аяз, кюню – къыш, джарлы къаргъагъа бир аш тюш!
Аллахдан тилесенг, кёб тиле.
Бети къызарыучу адамны, джюреги харам болмаз.
Чабакъсыз кёлге къармакъ салгъанлыкъгъа, чабакъ тутмазса.
Адеб этмеген, адеб кёрмез.
Къазанны башы ачыкъ болса, итге уят керекди.
Чомартны къолу берекет.
Сескекли кесин билдирир.
Кёб ашасанг, татыуу чыкъмаз, кёб сёлешсенг, магъанасы чыкъмаз.
Дуния мал дунияда къалады.
Уллу къашыкъ эрин джыртар.
Ишге юренсин къоллары, халкъ бла болсун джоллары.
Таукел адам тау тешер.
Бёрю да ач къалмасын, эчки да ашалмасын.
Билим ат болуб да чабар, къуш болуб да учар.
Тыш элде солтан болгъандан эсе, кесинги элде олтан болгъан игиди!
Джарлыны тону джаз битер.
Сабыр джетер муратха, сабырсыз къалыр уятха.
Сабийни джумушха джибер да, ызындан бар.
Атлыны кёрсе, джаяуну буту талыр.
Айраннга суу къош, телиге джол бош.
Ауузу аманнга «иги», деме.
Аман къатын сабий табса, бий болур…
Башда акъыл болмаса, эки аякъгъа кюч джетер.
Аманны эки битли тону болур, бирин сеннге кийдирир, бирин кеси киер.
Уллу сёлешме да, уллу къаб.
Сагъыш – къартлыкъгъа сюйюмчю.
Ач уят къоймаз.
Эте билген, этген этеди, эте билмеген, юретген этеди!
Тилчиден кери бол.
Орундукъ тюбюнде атылсам да, орта джиликме, де да айлан.
Адамны адамлыгъы къыйынлыкъда айгъакъланады.
Акъыллы эркиши атын махтар, акъылсыз эркиши къатынын махтар.
Къолу уллу – асыу, аягъы уллу – джарсыу.
Къан бла кирген, джан бла чыгъар.
Ашда – бёрю, ишде – ёлю.
Тил – кесген бычакъ, сёз – атылгъан окъ.
Атынг аманнга чыкъгъандан эсе, джанынг тамагъынгдан чыкъсын.
Тенгни тенглиги джашай барсанг билинир.
Душманны тышы – акъ, ичи – къара.
Бал чибинни ургъаны – ачы, балы – татлы.
Эки къатын алгъанны къулагъы тынгнгаймаз.
Эл тойса, тоймагъан, эл къойса, къоймагъан.
Хоншуну тауугъу къаз кёрюнюр, келини къыз кёрюнюр.
Окъугъан озар, окъумагъан тозар.
