Аман хансны – урлугъу кёб.
Байны къызы баймакъ болса да, юйде къалмаз!
Башынга джетмегенни сорма.
Адам туугъан джеринде, ит тойгъан джеринде.
Нафысынгы айтханын этме, намысынгы айтханын эт.
Насыблы элин сюер, насыбсыз кесин сюер.
Адамны сыфатына къарама, сёзюне къара.
Джаным-тиним – окъуу, билим.
Хунаны тюбюн къазсанг, юсюнге ауар.
Башы ишлегенни, ауузу да ишлер.
Телиге от эт десенг, юйюнге от салыр.
Къайгъы тюбю – тенгиз.
Намысы джокъну – дуниясы джокъ.
Ишин билген, аны сыйын чыгъарады.
Бал – татлы, балдан да бала – татлы.
Джырчы ёлсе, джыры къалыр.
Эллинг бла джау болсанг да, юйюнг бла джау болма.
Таукел адам тау тешер.
Ата Джуртун танымагъан, атасын да танымаз.
Адебни адебсизден юрен.
Джылар джаш, атасыны сакъалы бла ойнар.
Башы джабылгъан челекге, кир тюшмез.
Къан бла кирген, джан бла чыгъар.
«Ёгюз, джаргъа джууукъ барма, меннге джюк боллукъса», - дегенди эшек.
Итли къонакъ джарашмаз.
Ач къарынны, токъ билмез
Ач да бол, токъ да бол – намысынга бек бол.
Телиге акъыл салгъандан эсе, ёлгеннге джан салырса.
Тура эдим джата, къайдан чыкъды хата?
Хар адамгъа кеси миннген тау кибик.
Биреуню тёрюнден, кесинги эшик артынг игиди.
Адамны адамлыгъы къыйынлыкъда айгъакъланады.
Къар – келтирди, суу – элтди.
Алим болгъандан эсе, адам болгъан къыйынды.
Тин – байлыгъынг, терен саулугъунг.
Кёлю джокъну – джолу джокъ.
Игилик игилик бла сингдирилиучю затды.
Аурууну келиую тынч, кетиую – къыйын.
Айтхан – тынч, этген – къыйын.
Тели турса – той бузар.
Бичгенде ашыкъма, тикгенде ашыкъ.
Ана къойну – балагъа джандет.
Кюл тюбюндеги от кёрюнмейди.
Ёлген эшек бёрюден къоркъмайды.
Ач отунчуну ачыуу – бурнунда.
Эркишини аманы тиширыуну джылатыр.
Эки къатын алгъанны къулагъы тынгнгаймаз.
Эрни эр этерик да, къара джер этерик да, тиширыуду.
Джаралыны джастыгъында сау ёлюр.
Нёгерсизни джолу узун.
