Окъуусуз билим – джокъ, билимсиз кюнюнг – джокъ.
Кесине оноу эте билмеген, халкъына да эте билмез.
Аман адам этегингден тутса, кес да къач.
Нафысынгы айтханын этме, намысынгы айтханын эт.
Ишленмеген джаш – джюгенсиз ат, ишленмеген къыз – тузсуз хант.
Урама да – ёледи, сатама да – келеди.
Тил – кесген бычакъ, сёз – атылгъан окъ.
Тилде сюек болмаса да, сюек сындырыр.
Аманны эки битли тону болур, бирин сеннге кийдирир, бирин кеси киер.
Сагъыш – къартлыкъгъа сюйюмчю.
Къыз келсе, джумуш эте келеди, къатын келсе, ушакъ эте келеди.
Тёрде – темир таякълы, къаяда – чыпчыкъ аякълы.
Мал кёб болса, джууукъ кёб болур.
Таукел тауну аудурур.
Таула не мийик болсала да, аууш табылыр.
Эр абынмай, эл танымаз.
Уясында не кёрсе, учханында аны этер.
Этим кетсе да, сюегим къалыр.
Сабий кёргенин унутмаз.
Юре билмеген ит, къонакъ келтирир.
Хар сёзню орну барды.
Кёбден умут этиб, аздан къуру къалма.
Ханнга да келеди хариблик.
Эртде тургъан джылкъычыны эркек аты тай табар.
Джюрекге ариу – кёзге да ариу.
Тилчиден кери бол.
Рысхы джалгъанды: келген да этер, кетген да этер.
Айныгъанлы алты кюн, тогъайгъанлы тогъуз кюн.
Тенгинг джокъ эсе – изле, бар эсе – сакъла!
Алим болгъандан эсе, адам болгъан къыйынды.
Узун джолну барсанг, бюгюн келирсе, къысха джолну барсанг, тамбла келирсе.
Тойгъан джерден туугъан джер игиди.
Джолда аягъынга сакъ бол, ушакъда тилинге сакъ бол.
Адамгъа аман кюн соруб келмейди.
Эл тойса, тоймагъан, эл къойса, къоймагъан.
Билимден уллу байлыкъ джокъду.
Бети бедерден, намыс сакълама.
Мен да «сен», дейме, сен да «кесим», дейсе.
Сютню башын джалагъан къутулур, тюбюн ичген тутулур.
Аман адамны тепсинге олтуртсанг, къызынгы тилер.
Башынга джетмегенни сорма.
Биреуге кёлтюрген таягъынг, кесинги башынга урур.
Джангыз терек къынгыр ёсер.
Эки ойлашыб, бир сёлешген.
Ёлген аслан – сау чычхан.
Танг атмайма десе да, кюн къоярыкъ тюйюлдю.
Тюзлюк шохлукъну бегитир.
Чомарт бергенин айтмаз.
Ауузу бла къуш тута айланады.
Бети къызарыучу адамны, джюреги харам болмаз.
