Мен да «сен», дейме, сен да «кесим», дейсе.
Тели турса – той бузар.
Къонакъ кёб келюучю юйню, къазаны отдан тюшмез.
Атадан ёксюз – бир ёксюз, анадан ёксюз – эки ёксюз.
Байлыкъдан саулукъ ашхыды.
Джуртун къоругъан озар.
Танг атмайма десе да, кюн къоярыкъ тюйюлдю.
Ашлыкъ – бюртюкден, джюн – тюкден.
Хазыр ашха – терен къашыкъ.
Джауумдан сора, кюн кюйдюрюр, ётюрюкден сора, айыб кюйдюрюр.
Джаным-тиним – окъуу, билим.
Эл бла кёргенинг эрелей.
Адам сёзге тынгыла, акъыл сёзню ангыла.
Чакъырылмагъан къонакъ тёрге атламаз.
Кёб джат да, бек чаб.
Тура эдим джата, къайдан чыкъды хата?
Къарт бла баш аша, джаш бла аякъ аша.
Адам туугъан джеринде, ит тойгъан джеринде.
Накъырданы арты керти болур.
Хар ишни да аллы къыйынды.
Къатыны харакетли болса, эри къымсыз болур.
Кёз – сюйген джерде, къол – ауругъан джерде.
Харам къарнашдан, халал тенг ашхы.
Огъурлуну сёзю – суу, огъурсузну сёзю – уу.
Босагъа таш юйге кирмей эди, тыбыр таш эшикге чыкъмай эди.
Ариуну – ауруу кёб.
Эр сокъур болсун, къатын тилсиз болсун.
Ачыу алгъа келсе, акъыл артха къалады.
Ётюрюкню башын керти кесер.
Аман адамны тепсинге олтуртсанг, къызынгы тилер.
Ёлген эшек бёрюден къоркъмайды.
Юй ишлеген балта эшикде къалыр.
Атлыны ашхысы, ат тизгининден билинир
Чомарт джарлы болмаз.
Терслик кетер, тюзлюк джетер.
Адамны бетине къарама, адетине къара.
Эринчекни эр алмаз, эр алса да, кёл салмаз, кёл салса да, кёб бармаз!
Аман адам элни бир-бирине джау этер.
Аз айтсам, кёб ангылагъыз.
Къолунгдан къуймакъ ашатсанг да, атаны борчундан къутулмазса.
Бир абыннган – минг сюрюнюр.
Керти сёзге тёре джокъ.
Джарлы тюеге минсе да, ит къабар.
Ишни ахырын ойламай, аллын башлама.
Джарашыу сюйген – джалынчакъ.
Джиби бир къат джетмей эди да, эки къат тарта эди.
Бети бедерден, намыс сакълама.
Къарт айтханны этмеген, къартаймаз.
Адам боллукъ, атламындан белгили болур.
Иги сеники эсе да, сюйген кесимикин этеме.