Акъыл бла адеб эгизледиле.
Сёлеш деб шай берген, тохта деб, сом берген.
Тил – миллетни джаны.
Окъуу – билимни ачхычы, окъуу – дунияны бачхычы.
Джаханимни кёрмей, джандетге кёл салмазса.
Билмезни кёзю кёрмез, этмезни къулагъы эшитмез.
Тин – байлыгъынг, терен саулугъунг.
Тёгюлген тюгел джыйылмайды.
Ханнга да келеди хариблик.
Акъылсызны джууукъгъа алма, акъыллыны кенгнге салма.
Азыкълы ат арымаз, къатыны аман джарымаз.
Ач отунчуну ачыуу – бурнунда.
Джюрек кёзден алгъа кёрюр.
Дуния мал дунияда къалады.
Кесинге джетмегенни, кёб сёлешме.
Эл бла кёргенинг эрелей.
Ишленмеген джаш – джюгенсиз ат, ишленмеген къыз – тузсуз хант.
Аджашханны ызындагъы кёреди, джангылгъанны джанындагъы биледи.
Бек анасы джыламаз.
Баргъанынга кёре болур келгенинг.
Хар ишни да аллы къыйынды.
Чакъырылмай келген къонакъ сыйланмай кетер.
Аллахха ийнаннган кишини, Аллах онгдурур ишин.
Ишни аллы бла къууанма да, арты бла къууан.
Сууда джау джокъ, кёб сёзде магъана джокъ.
Ашхы адам – халкъ байлыгъы, ашхы джер – джашау байлыгъы.
Къызгъанчдан ычхыныр, мухардан ычхынмаз.
Къонакъ аман болса, къонакъбай джунчур
Ёлген эшек бёрюден къоркъмайды.
Адам сёзюнден белгили.
Кёб ант этген, кёб ётюрюк айтыр.
Тили узунну, намысы – къысха.
Уллу атлама – абынырса, уллу къабма – къарылырса.
Къатын къылыкъсыз, эр тынчлыкъсыз.
Борчунг бар эсе, хурджунунга ойлаб узал.
Къулакъдан эсе, кёзге ышан.
Къатыны харакетли болса, эри къымсыз болур.
Ауузу аманнга «иги», деме.
Ётюрюк хапар аякъ тюбю бла джюрюйдю.
Иги адам абынса да, джангылмаз.
Чомартха хар кюн да байрамды.
Джангыз торгъай джырламаз.
Гыдай эчки суугъа къараб, мюйюзле кёрмесе, джашма алкъын, дегенди.
Иги адамны бир сёзю эки болмаз.
Къартны бурнун сюрт да, оноугъа тут.
Чакъырылмагъан къонакъ тёрге атламаз.
Аманны эки битли тону болур, бирин сеннге кийдирир, бирин кеси киер.
Аллахдан тилесенг, кёб тиле.
Келинни – келгинчи, бёркню кийгинчи кёр.
Кюн кёрмеген, кюн кёрсе, кюндюз чыракъ джандырыр.
))