Аман киши кеси юйюнде – къонакъ.
Намысы джокъну – дуниясы джокъ.
Тин – байлыгъынг, терен саулугъунг.
Ач, тоймам, дейди, тойгъан, ач болмам, дейди.
Айырылгъанланы айю ашар, бёлюннгенлени бёрю ашар.
Ёлюк кебинсиз къалмаз.
Айраннга суу къош, телиге джол бош.
Насыблыны баласы кюн кюнден да баш болур, насыбсызны баласы, кюн кюнден да джаш болур.
Ойнай билмеген, уруб къачар.
Аман адам этегингден тутса, кес да къач.
Шайтан алдады, тюзлюк къаргъады.
Тулпарлыкъ, билекден тюл – джюрекден.
Джукъу тёшек сайламайды.
Къарнынг бла ёч алма.
Ашын ашагъанынгы, башын да сыйла.
Джаным-тиним – окъуу, билим.
Юреннген ауруу къалмаз.
Кёзню ачылгъаны – иги, ауузну джабылгъаны – иги.
Адам бла мюлк юлешмеген эсенг, ол адамны билиб бошагъанма, деб кесинги алдама.
Кийимни бир кюнню аясанг, минг кюннге джарар.
Къайгъы тюбю – тенгиз.
Билмезни кёзю кёрмез, этмезни къулагъы эшитмез.
Чомартны къолу берекет.
Чомарт бергенин айтмаз.
Бети къызарыучу адамны, джюреги харам болмаз.
Билим – акъылны чырагъы.
Келлик заман – къартлыкъ келтирир, кетген заман – джашлыкъ ёлтюрюр.
Бал чибинни ургъаны – ачы, балы – татлы.
Башда акъыл болмаса, эки аякъгъа кюч джетер.
Къулакъдан эсе, кёзге ышан.
Азыгъы аз, алгъа къабар, аты аман, алгъа чабар.
Сёз сёзню айтдырыр.
Кёл – къызбай, къол – батыр.
Зар адам ашынгы ашар, кесинги сатар.
Къатын къылыкъсыз, эр тынчлыкъсыз.
Сууда джау джокъ, кёб сёзде магъана джокъ.
Айыбны суу бла джууалмазса.
Чомарт къолда мал къалмаз.
Ишин билген, аны сыйын чыгъарады.
Окъумагъан сокъурду, сокъур ташха абыныр!
Кеси юйюмде мен да ханма.
Ата Джуртча джер болмаз, туугъан элча эл болмаз.
Тау башында, тау болмаз, джангыз терек, бау болмаз.
Агъач халкъгъа алтынды, иссиликге салкъынды.
Ёпкелегенни ашы татлы болады.
Джашынгы кесинг юретмесенг, джашау юретир.
Къозулугъунда тоймагъан, къойлугъунда тоймаз.
Адамны аты башхача, акъылы да башхады.
Ач бёрюге мекям джокъ.
Киштикге къанат битсе, чыпчыкъ къалмаз эди.
