Адамны артындан къара сабан сюрме.
Тешигини къатында, чычхан да батыр болур.
Суугъа – таянма, джаугъа – ийнанма.
Аманнга да, игиге да оноусуз къатышма.
Къуллукъчума, деб махтанма, къуллукъ – хаух джамчыды!
Кесинг сынамагъан затны, адамгъа буюрма.
Башы ишлегенни, ауузу да ишлер.
Орундукъ тюбюнде атылсам да, орта джиликме, де да айлан.
Гырджын – тепсини тамадасы.
Кёзден кетген, кёлден да кетеди.
Кёзюнде тереги болгъан, чёбю болгъаннга кюле эди.
Башсыз урчукъ тюзюне айланмаз.
Акъыл сабырлыкъ берир.
Бек анасы джыламаз.
Ашхы болсанг, атынг чыгъар, аман болсанг, джанынг чыгъар.
Къызгъанчдан ычхыныр, мухардан ычхынмаз.
Кесине оноу эте билмеген, халкъына да эте билмез.
Башда акъыл болмаса, эки аякъгъа кюч джетер.
Кёл – къызбай, къол – батыр.
Кютгени беш эчки, сызгъыргъаны уа, джерни джарады.
Юйлю уругъа ит чабмаз.
Айтхан сёзюне табылгъан.
Бозанг болмагъан джерге, къалагъынгы сукъма.
Адамны аты башхача, акъылы да башхады.
Кёбге таш атма.
Намыс сатылыб алынмайды.
Артына баргъанны, къатына барма.
Къошда джокъгъа – юлюш джокъ.
Адамны сабийин сюйген джюреги, бычакъча, джитиди.
Адебсиз адам – джюгенсиз ат.
Чоюнну башы ачыкъ болса, итге уят керекди.
Эринчекни аурууу – кёб.
Адеби болмагъан къыз – тузсуз хант.
Нёгерсизни джолу узун.
Арбаз къынгырды да, ийнек сауалмайма.
Гугук кесини атын айтыб къычыргъанча, мен, мен деб нек тураса?
Джукъу тёшек сайламайды.
Аман къатын алгъан, арыр, иги къатын алгъан джарыр.
Джылар джаш, атасыны сакъалы бла ойнар.
Арбаз сайлама да, хоншу сайла.
Къыйынлы джети элни къайгъысын этер.
Этни бети бла шорпасы.
Айтханы чапыракъдан ётмеген.
Чарсда алчыны эл кёреди.
Эм уллу байлыкъ – джан саулукъ.
Ётген ёмюр – акъгъан суу.
Тюз сёз баргъан сууну тыяр.
Олтуруб кёрюнмей эди да, ёрге туруб кёрюне эди.
Тау башында, тау болмаз, джангыз терек, бау болмаз.
Къарын къуру болса, джюрек уру болур.
