Кийимни бичсенг, кенг бич, тар этген къыйын тюлдю.
Чомарт бергенин айтмаз.
Сабий кёргенин унутмаз.
Кийимни бир кюнню аясанг, минг кюннге джарар.
Абынмазлыкъ аякъ джокъ, джангылмазлыкъ джаякъ джокъ.
Минг тенг да азды, бир джау да кёбдю.
Джол бла сёзню къыйыры джокъ.
Баш – акъыл ючюн, акъылман – халкъ ючюн.
Къонагъы джокъну – шоху джокъ.
Булут кёкге джарашыу, уят бетге джарашыу.
Таула не мийик болсала да, аууш табылыр.
Чомартны къолун джокълукъ байлар.
Хунаны тюбюн къазсанг, юсюнге ауар.
Эртде тургъан бла эртде юйленнген сокъуранмаз.
Джыланны къуйругъундан басарынг келсе, аны башы болгъанын унутма.
Хата – гитчеден.
Билимден уллу байлыкъ джокъду.
Ариу сёз джыланны орнундан чыгъарыр.
Орундукъ тюбюнде атылсам да, орта джиликме, де да айлан.
Ашхы тенг джолгъа салыр, аман тенг джолдан тайдырыр.
Ауузу аманнга «иги», деме.
Кёб джат да, бек чаб.
Аллахдан тилесенг, кёб тиле.
Къан бла кирген, джан бла чыгъар.
Игиге айтсанг – билир, аманнга айтсанг – кюлюр.
Сакъламагъан затынга джолукъсанг, не бек къууанаса, не бек ачыйса.
Иги джашны ышаны – аз сёлешиб, кёб тынгылар.
Этек чакъмакълары баш джаргъан, сёлешген сёзлери таш джаргъан.
Аманны эки битли тону болур, бирин сеннге кийдирир, бирин кеси киер.
Таш бла ургъанны, аш бла ур.
Зар адамны насыбы болмаз.
Ашына кёре табагъы, балына кёре къалагъы.
Ашын ашагъанынгы, башын да сыйла.
Мал ёлсе, сюек къалыр, адам ёлсе, иши къалыр.
Соргъан айыб тюлдю, билмеген айыбды.
Ишни аллы бла къууанма да, арты бла къууан.
Къазанны башы ачыкъ болса, итге уят керекди.
Кёзюнде тереги болгъан, чёбю болгъаннга кюле эди.
«Ма», - дегенни билмесенг, «бер», - дегенни билмезсе.
Халкъны джырын джырласанг, халкъ санга эжиу этер.
Ана кёлю – балада, бала кёлю – талада.
Джюрекден джюрекге джол барды.
Эркишини аманы тиширыуну джылатыр.
Тойгъан антын унутур.
Чакъырылмай келген къонакъ сыйланмай кетер.
Борчунг бар эсе, хурджунунга ойлаб узал.
Ашыкъгъанны этеги бутуна чырмалыр.
Ойнай билмеген, оюн бузар.
Тойгъанлыкъ къойгъа джарашады.
Эки элинги тыйсанг, джети элде махталырса.
