Тёзген – тёш ашар!
Берекет берсин деген джерде, берекет болур.
Абынмазлыкъ аякъ джокъ, джангылмазлыкъ джаякъ джокъ.
Иесиз малны бёрю ашар.
Суу кетер, таш къалыр.
Джахил болса анасы, не билликди баласы?
Ариу джол аджал келтирмез.
Ариуну – ауруу кёб.
Байма, деб да, къууанма, джарлыма, деб да, джылама.
Сагъыш – къартлыкъгъа сюйюмчю.
Къонакъ болсанг, ийнакъ бол.
Таукел тауну аудурур.
Эте билген, этген этеди, эте билмеген, юретген этеди!
Биреуге кёлтюрген таягъынг, кесинги башынга урур.
Ётюрюк хапар аякъ тюбю бла джюрюйдю.
Шекер бла туз – бир болмаз, ушамагъан – юй болмаз.
Ачыкъ джюрекге джол – ачыкъ.
Къонакъ хазыр болгъанлыкъгъа, къонакъбай хазыр тюлдю.
Азыкъ аз болса, эртде орун сал.
Атлыны ашхысы, ат тизгининден билинир
Сютден ауузу кюйген, суугъа юфгюре эди.
Алма терегинден кери кетмез.
Эл элде бирер малынг болгъандан эсе, бирер тенгинг болсун.
Чоюнну башы ачыкъ болса, итге уят керекди.
Кёб джашагъан – кёб билир.
Дуния аламаты сен эсенг да, игиме деб айтма.
Ёгюзню мюйюзюнден тутадыла, адамны сёзюнден тутадыла.
Кийиминг бла танылма, адамлыкъ бла таныл.
Ашыкъгъанны этеги бутуна чырмалыр.
Кийимни бичсенг, кенг бич, тар этген къыйын тюлдю.
Кеси юйюмде мен да ханма.
Ишленмеген джаш – джюгенсиз ат, ишленмеген къыз – тузсуз хант.
Къаллай салам берсенг, аллай джууаб алырса.
Эки итни арасына сюек атма, эки адамны арасында сёз чыгъарма.
Адамны сыфатына къарама, сёзюне къара.
Аз сёлешген, къайгъысыз турур.
Адамны аты башхача, акъылы да башхады.
Адамны артындан къара сабан сюрме.
«Ёгюз, джаргъа джууукъ барма, меннге джюк боллукъса», - дегенди эшек.
Башынга джетмегенни сорма.
Мал кёб болса, джууукъ кёб болур.
Бети – къучакълар, джюреги – бычакълар.
Джарашыу сюйген – джалынчакъ.
Чомартны къолу берекет.
Тынгылагъан тынгы бузар.
Ач отунчуну ачыуу – бурнунда.
Чабакъ башындан чирийди.
Таукел адам тау тешер.
Термилгенинги табмазса, кюлгенинге тюберсе.
Кёзю сокъурдан – къоркъма, кёлю сокъурдан – къоркъ.
.