Джаш къарыу бла кючлю, къарт акъыл бла кючлю.
Чакъырылмагъан джерге барма, чакъырылгъан джерден къалма.
Къызны минг тилер, бир алыр.
Тюз сёз баргъан сууну тыяр.
Къонакъ кёб келюучю юйню, къазаны отдан тюшмез.
Намысы джокъну – дуниясы джокъ.
Иги болса, тамадама – махтау, аман болса, меннге – айыб.
Эркиши – от, тиширыу – суу.
Татлы сёз – балдан татлы.
Адеби болмагъан къыз – тузсуз хант.
Тулпарлыкъ, билекден тюл – джюрекден.
Эте билген, этген этеди, эте билмеген, юретген этеди!
Къошда джокъгъа – юлюш джокъ.
Акъыл сабырлыкъ берир.
Тюзню ётмеги тюзде къалса да, тас болмаз.
Шапа кёб болса, аш татымсыз болур.
Ана къолу ачытмаз.
Экиндини кеч къылсанг, чабыб джетер ашхам.
Кирсизни – саны таза, халалны – къаны таза.
Къаллай салам берсенг, аллай джууаб алырса.
Аман адам элни бир-бирине джау этер.
Ханы къызы буюгъа-буюгъа киштик болду.
Аманны къуугъан, аманлыкъ табар.
Къуру гыбыт бек дыгъырдар.
Зарда марда джокъ.
Нафысынгы айтханын этме, намысынгы айтханын эт.
Мухарны эси – ашарыкъда.
Биреу къой излей, биреу той излей.
Минг тенг да азды, бир джау да кёбдю.
Къуллукъчума, деб махтанма, къуллукъ – хаух джамчыды!
Ачылгъан эт джабылыр, кёрген кёз унутмаз.
Кесинг сынамагъан затны, адамгъа буюрма.
Элиб деген, элге болушур.
Ишлегенде эринме, ишде чолакъ кёрюнме.
Ач, тоймам, дейди, тойгъан, ач болмам, дейди.
Ётюрюк хапар аякъ тюбю бла джюрюйдю.
Къазанда болса, чолпугъа чыгъар.
Ойнай-ойнай кёз чыгъар.
Айтхан сёзюне табылгъан.
Таякъ этден ётер, тил сюекден ётер.
Аман адам этегингден тутса, кес да къач.
Ишге юренсин къоллары, халкъ бла болсун джоллары.
Бал чибинни ургъаны – ачы, балы – татлы.
Къызгъанчдан ычхыныр, мухардан ычхынмаз.
Джюрекге ариу – кёзге да ариу.
Къарын къуру болса, джюрек уру болур.
Кютгени беш эчки, сызгъыргъаны уа, джерни джарады.
«Ма», - дегенни билмесенг, «бер», - дегенни билмезсе.
Махтаннган къыз, тойда джукълар.
Акъыллы эркиши атын махтар, акъылсыз эркиши къатынын махтар.
.