Хата – гитчеден.
Атынг аманнга чыкъгъандан эсе, джанынг тамагъынгдан чыкъсын.
Къан бла кирген, джан бла чыгъар.
Къалгъан ишге къар джауар.
Джылыгъа джылан илешир.
Телиге от эт десенг, юйюнге от салыр.
Таукел адам тау тешер.
Ойнай билмеген, уруб къачар.
Мал ёлсе, сюек къалыр, адам ёлсе, иши къалыр.
Къартны бурнун сюрт да, оноугъа тут.
Окъуу – билимни ачхычы, окъуу – дунияны бачхычы.
Биреуге аманлыкъ этиб, кесинге игилик табмазса.
Аш хазыр болса, иш харам болур.
Чакъырылмагъан къонакъ къачан кетерин сормаз.
Арбаз сайлама да, хоншу сайла.
Кирсизни – саны таза, халалны – къаны таза.
Ёлген эшек бёрюден къоркъмайды.
Къар – келтирди, суу – элтди.
Аз айтсам, кёб ангылагъыз.
Урунуу – насыбны анасы.
Эртде тургъан джылкъычыны эркек аты тай табар.
Насыб бютеу халкъны юлюшюдю.
Джыланны къуйругъундан басарынг келсе, аны башы болгъанын унутма.
Кенгеш болса, уруш болмаз.
Ана кёлю – балада, бала кёлю – талада.
Тас болгъан бычакъны сабы – алтын.
Баланы адам этген анады.
Тойчу джашха къарама, къойчу джашха къара.
Джыгъылгъанны сырты джерден тоймаз.
Айтхан сёзюне табылгъан.
Тилде сюек болмаса да, сюек сындырыр.
Мухардан ач ычхынмаз.
Тюзлюк шохлукъну бегитир.
Юре билмеген ит, къонакъ келтирир.
Адамны артындан къара сабан сюрме.
Келлик заман – къартлыкъ келтирир, кетген заман – джашлыкъ ёлтюрюр.
Къазанны башы ачыкъ болса, итге уят керекди.
Билеги кючлю, бирни джыгъар, билими кючлю, мингни джыгъар.
Мураты болгъанны джюрек тебюую башхады.
Сакъалы текени да бар, мыйыгъы киштикни да бар.
Бек ашыкъгъан меннге джетсин, дегенди аракъы.
Кёрмегеннге кебек – танг, битмегеннге сакъал – танг.
Ана къойну – балагъа джандет.
Ёгюзню мюйюзлери ауурлукъ этмейдиле.
Ауузу бла къуш тута айланады.
Айтханы чапыракъдан ётмеген.
Кеси юйюмде мен да ханма.
Шайтан алдады, тюзлюк къаргъады.
Башы ишлегенни, ауузу да ишлер.
Адамны сабийин сюйген джюреги, бычакъча, джитиди.
.