Эри аманны, къатыны – аман.
Къыйынлы джети элге оноу этер.
Джырына кёре эжиую.
Къарт айтханны этмеген, къартаймаз.
Сёлеш деб шай берген, тохта деб, сом берген.
Билмегенинги, билгеннге сор.
Аманны къуугъан, аманлыкъ табар.
Намыс болмагъан джерде, насыб болмаз.
Джауумдан сора, кюн кюйдюрюр, ётюрюкден сора, айыб кюйдюрюр.
Ана кёлю – балада, бала кёлю – талада.
Чоюнну башы ачыкъ болса, итге уят керекди.
Хазыр ашха – терен къашыкъ.
Адамны джюреги нени кёрюрге сюйсе, кёзю да аны кёрюрге ёч болады.
Уллу сёзде уят джокъ.
Хар адамгъа кеси миннген тау кибик.
Кийим тукъум сордурур.
Орундукъ тюбюнде атылсам да, орта джиликме, де да айлан.
Адам сёзюнден белгили.
Арбаз сайлама да, хоншу сайла.
Иги – алгъыш этер, аман – къаргъыш этер.
Булут кёкге джарашыу, уят бетге джарашыу.
Ач, тоймам, дейди, тойгъан, ач болмам, дейди.
Джыгъылгъанны сырты джерден тоймаз.
Сютню башын джалагъан къутулур, тюбюн ичген тутулур.
Суу кетер, таш къалыр.
Уясында не кёрсе, учханында аны этер.
Терек ауса, отунчу – кёб.
Агъач халкъгъа алтынды, иссиликге салкъынды.
Тамырсыз терекге таянма – джыгъылырса.
Бети бедерден, намыс сакълама.
Адамны адамлыгъы къыйынлыкъда айгъакъланады.
Ашыкъгъанны этеги бутуна чырмалыр.
Ишге юренсин къоллары, халкъ бла болсун джоллары.
Акъылсызны джууукъгъа алма, акъыллыны кенгнге салма.
Ишин билген, аны сыйын чыгъарады.
Ушамагъан – джукъмаз.
Ашда уялгъан – мухар, ишде уялгъан – хомух.
Ёзденликни джайгъан – джокълукъ.
Тилчи бир сагъатха айлыкъ хата этер.
Кёбден умут этиб, аздан къуру къалма.
Кийиминг бла танылма, адамлыкъ бла таныл.
Алтыннга тот къонмаз.
Чыкълы кюнде чыкъмагъан, чыкъса къуру кирмеген.
Адамны артындан къара сабан сюрме.
Ёнгкюч къууана барыр, джылай келир.
Къууут – джелге, берне – бошха.
Уллу сёлешме да, уллу къаб.
Тюзлюк тас болмайды.
Айранын берсенг, челегин да къызгъанма.
Адам къаллай бир ишленмесе, аллай бир кесин уллу кёреди.
