Битмегеннге сакъал – танг.
Болджал ишни бёрю ашар.
Ётюрюкню къуйругъу – бир тутум.
Тилде сюек болмаса да, сюек сындырыр.
Адамны адамлыгъы къыйынлыкъда айгъакъланады.
Ачылгъан эт джабылыр, кёрген кёз унутмаз.
Душманны тышы – акъ, ичи – къара.
Мен да «сен», дейме, сен да «кесим», дейсе.
Айраннга суу къош, телиге джол бош.
Биреуге аманлыкъны тилеме да, кесинге ашхылыкъны тиле.
Джогъун бар этген, барын бал этген.
Алтыда кюлмеген, алтмышда кюлмез.
Башы джабылгъан челекге, кир тюшмез.
Иги адам абынса да, джангылмаз.
Намысы болмагъанны, сыйы болмаз.
Урунуу – насыбны анасы.
Игини сыйлагъан адетди.
Джыйырма къойну юч джыйырма эбзе кюте эди.
Келлик заман – къартлыкъ келтирир, кетген заман – джашлыкъ ёлтюрюр.
Джуртун къоругъан озар.
Тенгни тенглиги джашай барсанг билинир.
Бозаны арты дауур болур.
Агъач халкъгъа алтынды, иссиликге салкъынды.
Аджаллыгъа окъсуз шкок атылыр.
Ауузу аманнга «иги», деме.
Намысы джокъну – дуниясы джокъ.
Къонагъы джокъну – шоху джокъ.
Ата Джуртуму башы болмасам да, босагъасында ташы болайым.
«Ма», - дегенни билмесенг, «бер», - дегенни билмезсе.
Иги сёз – джаннга азыкъ, аман сёз башха – къазыкъ.
Ёзденликни кёбю ётюрюк.
Биреуге аманлыкъ этиб, кесинге игилик табмазса.
Адебсиз адам – джюгенсиз ат.
Ариуну – ауруу кёб.
Аманнга да, игиге да оноусуз къатышма.
Тилчи тилден къаныкъмаз.
Уллу суу бла уллу ауруудан башынгы сакъла.
Кечеси – аяз, кюню – къыш, джарлы къаргъагъа бир аш тюш!
Тил – миллетни джаны.
Башда акъыл болмаса, эки аякъгъа кюч джетер.
Ашына кёре табагъы, балына кёре къалагъы.
Дженгил джетерикме деб, узун джолну къоюб, къысхасын барма.
Ишин билген, аны сыйын чыгъарады.
Бек ашыкъгъан меннге джетсин, дегенди аракъы.
Окъ къызбайны джокълайды.
Игиге айтсанг – билир, аманнга айтсанг – кюлюр.
Къатын къылыкъсыз, эр тынчлыкъсыз.
Чомарт къолда мал къалмаз.
Къозулугъунда тоймагъан, къойлугъунда тоймаз.
Билим насыб берир, билим джолну керир.
