Джерни букъусу кёкге къонмаз.
Этни да ашады, бетни да ашады.
Адеб джокъда, намыс джокъ.
Кёзню ачылгъаны – иги, ауузну джабылгъаны – иги.
Ауурну тюбю бла, дженгилни башы бла джюрюген.
Эки элинги тыйсанг, джети элде махталырса.
Аш хазыр болса, иш харам болур.
Юйлю уругъа ит чабмаз.
Тойгъан антын унутур.
Ашарыкъда сайлагъаннга – чий гырджын.
Мен да «сен», дейме, сен да «кесим», дейсе.
Ёгюзню мюйюзлери ауурлукъ этмейдиле.
Адеби болмагъан къыз – тузсуз хант.
Адам къыйынлыгъын кёлтюрюр, зауукълугъун кёлтюрмез.
Аллахдан тилесенг, кёб тиле.
Чомарт къолда мал къалмаз.
Келинни – келгинчи, бёркню кийгинчи кёр.
Сабий кёргенин унутмаз.
Адам къаллай бир ишленмесе, аллай бир кесин уллу кёреди.
Намыс сатылыб алынмайды.
Тиширыусуз юй – отсуз от джагъа.
Адам сёзге тынгыла, акъыл сёзню ангыла.
Сескекли кесин билдирир.
Бети къызарыучу адамны, джюреги харам болмаз.
Чыкълы кюнде чыкъмагъан, чыкъса къуру кирмеген.
Уллу сёзде уят джокъ.
Халкъны джырын джырласанг, халкъ санга эжиу этер.
Ач къарным, тынч къулагъым.
Адам боллукъ, атламындан белгили болур.
Джогъун бар этген, барын бал этген.
Ётюрюкчюню шагъаты – къатында.
Аурууну келиую тынч, кетиую – къыйын.
Хар ишни да аллы къыйынды.
Джырчы ёлсе, джыры къалыр.
Джюрекге ариу – кёзге да ариу.
Аманнга да, игиге да оноусуз къатышма.
Суу кетер, таш къалыр.
Ойнаб айтсанг да, эслеб айт.
Ашаса, ашамаса да, бёрюню ауузу – къан.
Джетген къыз джерли эшекни танымаз.
Ашхы болсанг, атынг чыгъар, аман болсанг, джанынг чыгъар.
Къарт бла баш аша, джаш бла аякъ аша.
Ауругъан – джашаудан умутчу.
Термилгенинги табмазса, кюлгенинге тюберсе.
Къонакъ аман болса, къонакъбай джунчур
Ёнгкюч къууана барыр, джылай келир.
Эки къатын алгъан – эки ташны ортасына башын салгъан.
Адам сёзюнден белгили.
Джыланны къуйругъундан басарынг келсе, аны башы болгъанын унутма.
Аманны эки битли тону болур, бирин сеннге кийдирир, бирин кеси киер.
