Къар – келтирди, суу – элтди.
Билимсиз иш бармаз.
Ашхы атаны – джашы ашхы, ашхы ананы – къызы ашхы.
Джашлыкъ этмеген, башлыкъ этмез.
Адамны аманы адамны бети бла ойнар.
Аман адам этегингден тутса, кес да къач.
Тилсиз миллет джокъ болур.
Аз сёлеш, кёб ишле.
Сабийликде юретмесенг, уллу болса – тюзелмез.
Берекет берсин деген джерде, берекет болур.
Дуния малгъа сатылма, кесингден телиге къатылма.
Башсыз урчукъ тюзюне айланмаз.
Ким бла джюрюсенг, аны кёзю бла кёрюнюрсе.
Эртде тургъан бла эртде юйленнген сокъуранмаз.
Ышармагъан – кюлмез, кюлмеген – къууанчны билмез.
Аз сёлешген, къайгъысыз турур.
Адамны артындан къара сабан сюрме.
Насыблы элин сюер, насыбсыз кесин сюер.
Ашаса, ашамаса да, бёрюню ауузу – къан.
Минг тенг да азды, бир джау да кёбдю.
Кечеси – аяз, кюню – къыш, джарлы къаргъагъа бир аш тюш!
Эллинг бла джау болсанг да, юйюнг бла джау болма.
Адамны сыфатына къарама, сёзюне къара.
Экиндини кеч къылсанг, чабыб джетер ашхам.
Иги сёз – джаннга азыкъ, аман сёз башха – къазыкъ.
Билим ат болуб да чабар, къуш болуб да учар.
Байдан умут эте, джарлыдан ёгюз багъасы къорады.
Акъыллы – эл иеси, тели – эл баласы.
Ашхы болсанг, атынг чыгъар, аман болсанг, джанынг чыгъар.
Джыланны къуйругъундан басарынг келсе, аны башы болгъанын унутма.
Хазыр ашха – терен къашыкъ.
Адам бла мюлк юлешмеген эсенг, ол адамны билиб бошагъанма, деб кесинги алдама.
Сагъыш – къартлыкъгъа сюйюмчю.
Мадар болса, къадар болур.
Харам къарнашдан, халал тенг ашхы.
Байны оноуу, джарлыгъа джарамаз.
Айтхан сёзюне табылгъан.
Билимден уллу байлыкъ джокъду.
Адам къаллай бир ишленмесе, аллай бир кесин уллу кёреди.
Аман киши кеси юйюнде – къонакъ.
Къарыусузгъа кюлме, онгсузгъа тийме.
Аджалсыз ёлюм болмаз.
Кёб джашагъан – кёб билир.
Ишин билген, аны сыйын чыгъарады.
Чакъырылгъанны аты, чакъырылмагъанны багъасы болур.
Эки къатын алгъан – эки ташны ортасына башын салгъан.
«Ма», - дегенни билмесенг, «бер», - дегенни билмезсе.
Керти сёзге тёре джокъ.
Сёз къанатсыз учар.
Тамбла алтындан бюгюн багъыр ашхы.
